Şimdi kendi mahallemde, dumanı üstünde tüten o "kutsal" masaları devirme vakti. Bu işin içinde olan, bu kadim öğretilerin ne kadar derin bir dönüşüm gücü taşıdığını bilen biri olarak söylüyorum: Türkiye’de spiritüellik, bir uyanış aracı olmaktan çıktı ve kitleleri uyuşturan, sorumluluktan kaçıran devasa bir duygusal morfine dönüştü.
İnsanlar artık hakikate uyanmak için değil, hayatın sert gerçeklerinden kaçıp konforlu bir "ışık ve sevgi" balonuna saklanmak için spiritüel. Gelin, o parıltılı kristallerin ve tütsü dumanlarının arkasına saklanan o devasa riyakarlığı biraz dağıtalım.
Bugünlerde en sık duyduğumuz cümle: "Ben niyetimi ettim, gerisini evrene bıraktım." Harika bir teslimiyet cümlesi gibi tınlıyor, değil mi? Ama kazın ayağı öyle değil. Birçok kişi için bu cümle, aslında şunun kodlanmış hali: "Ben hiçbir şey yapmayacağım, sorumluluk almayacağım, risk girmeyeceğim; eğer olmazsa suçlu ben değilim, evrenin frekansı bozuk!"
Evren, sizin tembelliğinizi süsleyecek bir sekreter ya da arzularınızı kapınıza getirecek bir kurye değildir. Gerçek spiritüalizm, eyleme geçme cesaretidir; pasif bir bekleyiş seansı değil. "Akışta kalmak" demek, akıntıya kapılıp sürüklenmek değil, küreklere asılırken suyun ritmini anlamaktır. Ama bizim "spiritüellerimiz" kürek çekmeyi reddedip, tekne kayaya çarptığında "Merkür retrosu vardı" demeyi tercih ediyor.
Bir bilinçaltı - bioenerji eğitmeni ve bu alanın içinde biri olarak en çok canımı yakan şey de bu: Kadim sembollerin ve enerji çalışmalarının birer kaçış rampasına dönüştürülmesi. İnsanlar, neden aynı hataları yaptıklarını, neden karakterlerinin o karanlık taraflarıyla yüzleşmediklerini sorgulamak yerine; "Hangi enerji alanım tıkalı?" diye soruyor.
Sorun enerjinde değil; sorun karakterinde, iradende ve aldığın kararlarda! Tarot kartları size geleceği söylemek için değil, şu anki zihninizin kör noktalarını aynalamak içindir. Ama bizde Tarot, "O beni arayacak mı?" sığlığına indirgenmiş bir falcılık; enerji çalışmaları ise gerçeklerle yüzleşmemek için kullanılan birer uyuşturucu bandı haline geldi. Kendi gölgesiyle tanışmaya cesareti olmayanlar, "yüksek frekans" masallarıyla kendilerini avutuyorlar.
Burası en tehlikeli viraj. "Ben uyandım, ben çok yüksek frekanstayım, siz düşük enerjilisiniz" diyen o sözde spiritüel narsistlere bir bakın. Bu, narsisizmin en sinsi, en "kutsal" ambalajlı halidir. Kişi, kendi kibrini "spiritüel rehberlik" adı altında pazarlıyor. Medeniyet verniği dediğimiz o ince tabaka, burada "aura" adını alıyor ama altındaki o çiğ, yargılayıcı ve bencil canavar hala orada duruyor.
Gerçek spiritüellik, seni dünyadan koparıp bulutların üzerine çıkarmaz; aksine seni yere daha sağlam basan, daha dürüst, hatasını kabul eden ve sorumluluk alan bir yetişkine dönüştürür. Eğer spiritüel çalışmaların seni hayatın zorluklarına karşı daha dirençli ve dürüst kılmıyorsa, sadece daha "uyuşmuş" kılıyorsa; tebrikler, sen aydınlanmıyorsun, sadece yeni bir bağımlılık ediniyorsun.
Bazı insanlar iyileşmek istemiyor, demiştik ya; işte spiritüellik de bu "iyileşmeme" halinin en konforlu bahanesi oldu. "Ruhsal kontratım böyleymiş" diyerek karakter bozukluklarını meşrulaştıran, "karma" diyerek haksızlığa sessiz kalan bir kitle türedi.
Bu yol; pembe bulutlar üzerinde uçma yolu değil, kendi cehenneminden geçip küllerinden doğma yoludur. Ve o cehennemden geçerken yanınızda kristalleriniz değil, sadece sorumluluk bilinciniz ve dürüstlüğünüz olur.
Maskelerinizi, olumlamalarınızı ve o sahte huzur maskelerinizi kenara bırakın. Gerçek uyanış, evrene sipariş vermekle değil; aynadaki o kusurlu, korkak ve bencil insanla el sıkışıp "Bundan sonra sorumluluk bende" demekle başlar.
Geri kalan her şey, sadece daha pahalı birer uyuşturucudan ibaret.