Bu hafta, vitrinlerimizi süsleyen, dillerimizden düşmeyen ama içi boşaltılarak devasa bir "kullanışlı aparata" dönüştürülen o kutsal kelimeyi masaya yatırıyoruz: Ahlak. Sokaklarda, ekranlarda ve sosyal mecralarda en çok kim "edep" diye bağırıyorsa, bilin ki o ses, kapalı kapılar ardındaki en büyük gürültüyü bastırmak içindir. Çünkü bu topraklarda ahlak, çoğu zaman bir yaşam biçimi değil; suçları örtmek, egoları tatmin etmek ve başkalarını yargılamak için takılan devasa bir maskedir.

Dışarı çıktığınızda görürsünüz; elinde tespih, üzerinde muhafazakar bir kimliğin tüm sembollerini taşıyan o "vakar" dolu bakışlar... Ancak o tespih taneleri, konu paraya, ihaleye veya şahsi çıkara geldiğinde aniden durur. En ahlaklı, en dürüst, en "bizden" olduğunu iddia edenlerin, masanın altındaki o kirli alışverişte nasıl profesyonelleştiğini izlemek, bu çağın en ağır imtihanıdır.
Yolsuzluğun dibine vurup, yetim hakkını kursağına dizip sonra kürsüye çıkıp "ahlak dersi" veren o zihniyet, aslında ahlakı bir değer olarak değil, bir pazarlama stratejisi olarak kullanıyor. Gerçek ahlak; kimsenin görmediği o karanlık odada, elindeki gücü kötüye kullanmamaktır. Oysa bizde ahlak, sadece başkası izlerken takılan bir üniformadır.

Toplumun en büyük riyakârlığı ise ahlakı ve edebi sadece "iki bacak arasına" hapsetmesidir. Kadının giyimiyle, yürüyüşüyle, özgüveniyle ahlak bekçiliği yapan o güruh; kapalı kapılar ardında her türlü taşkınlığı, tacizi ve sapkınlığı sergilemekten geri durmaz.
Gündüz kuşağı programlarına bakın; en "edepli" maskelerle gezenlerin, aslında ne tür bir çürümüşlüğün aktörleri olduğunu her gün dehşetle izliyoruz. Bir kadının başarısını "kibir" diye yaftalayan, başarılı ve özgüvenli kadını "tehlikeli" gören o eril akıl; aslında kendi içindeki o bastırılmış, kirli ve yönetemediği dürtülerin kurbanıdır. Onlar için ahlak, kadını eve hapsetmek; namus ise sadece bir kumaş parçasıdır. Oysa gerçek ahlaksızlık; yalan söylemek, iftira atmak ve kul hakkı yemektir.

Spiritüel dünyada "ışık" saçanların ya da sahnelerde "erdem" konuşanların, sıra kendi hatalarıyla yüzleşmeye geldiğinde nasıl birer canavara dönüştüklerini görüyoruz. Karanlık tarafıyla barışmayan, içindeki o "vahşi" ile yüzleşmeyen her insan, ahlakı bir baskı aracı olarak kullanır.
Başarılı bir kadına "erkek gibi" yaftası yapıştıranlar da, üst düzey bir kadını "kibirli" diye yaftalayanlar da aslında aynı maskeli balonun davetlileridir. Kendi yetersizliklerini, ahlakçılık taslayarak örtmeye çalışırlar. Çünkü birini "ahlaksız" ilan etmek, kendini "temiz" hissetmenin en kolay ve en ucuz yoludur.

Ahlak, başkasının hayatını gözetlemek değil; kendi vicdanının bekçiliğini yapmaktır. Eğer bir toplumda yolsuzluk "iş bilirlik", liyakatsizlik "sadakat", haksızlık ise "kader" olarak anlatılıyorsa; orada ahlak çoktan can vermiş, sadece cenazesi kaldırılmayı bekliyordur.
Bugün en çok "edep" diyenlere, en çok "namus" vurgusu yapanlara daha dikkatli bakın. Çünkü gerçek erdem, bağırmaz; sessizce uygulanır. Maskelerinizi indirin; altındaki o çıplak ve kirli gerçekle yüzleşmedikçe, ne kadar çok dua ederseniz edin, ne kadar çok "etik" konuşursanız konuşun; ruhunuzdaki o çürümeyi durduramayacaksınız.