Modern dünya, kadını bir başarı ve hayatta kalma arenasına fırlatırken ona zehirli bir vaatte bulundu: "Eğer hayatta kalmak istiyorsan, onlar gibi olmalısın." Bugün sokaklarda, plazalarda ve hayatın en sert virajlarında gördüğümüz o "çelikten" kadınlar, bir tercih değil, bir hayatta kalma stratejisinin eseridir. Biz buna erilleşmek diyoruz; oysa bu, kadının kendi rahmindeki o yaratıcı, sezgisel ve akışkan gücünü, dünyanın vahşi dişlileri arasında ezilmemek için bir zırha hapsetmesidir.
Gelin, o parıltılı "başarı" hikayelerinin altındaki o sızıyı, Dark Aurora’nın karanlık ve dürüst aynasında inceleyelim.
Bin yıllardır süregelen eril düzen, gücü sadece "saldırmak, sahip olmak ve yönetmek" olarak tanımladı. Kadın bu düzende var olabilmek için; yumuşaklığını "zayıflık", sezgisini "hizmetçilik", duygularını ise "istikrarsızlık" olarak kodlayan o eril dili öğrenmek zorunda kaldı. Sonuç? Sesi kalınlaşan, adımları sertleşen, duygularını birer zafiyet gibi mahzenlere kilitleyen kadınlar ordusu...
Bu bir özgürleşme değil, bir asimilasyondur. Bir kadının, hayatta kalabilmek için içindeki dişil bilgeliği katletmesi, tarihin en büyük ve en sessiz feminisididir (kadın kırımadır). Bizler, celladına benzeyerek hayatta kalmaya çalışan kurbanlar haline getirildik. Oysa gerçek güç, eril sistemin silahlarını kuşanmak değil; o silahların işlemediği bir derinliğe, yani dişilliğin o kaotik ve yaratıcı karanlığına sahip çıkmaktır.
Erilleşmiş kadının Yankı Frekansı, genellikle "görülmek için savaşmalısın" diyen o kadim ve yaralı bir sese ayarlanmıştır. Bu frekans, çoğu zaman çocuklukta "uslu ve çalışkan" kız çocukları olmamız beklenen, başarının ancak eril standartlarda ödüllendirildiği o evlerden gelir.
Bugün bir kadın "Ben her şeyi tek başıma hallederim, kimseye ihtiyacım yok" diye haykırıyorsa; bu bir özgürlük çığlığı değil, geçmişteki bir terk edilme ya da korunmama yankısıdır. O kadın, zırhını o kadar kalın örmüştür ki, içeriye artık şifa bile sızamaz. Erillik bir kalkan değil, bir hapishane haline gelmiştir. Dark Aurora perspektifinden baktığımızda, bu durum bilincin kendi özüne ihanetidir.
Şimdi size en provokatif gerçeği söyleyeyim: Bir kadının bu eril dünyada "yumuşak" kalabilmesi, en büyük devrimdir. Duygularına sahip çıkması, sezgilerini masaya birer veri olarak koyması ve "hayır, ben sizin yöntemlerinizle değil, kendi ritmimle kazanacağım" demesi, sistemi kökünden sarsacak olan asıl güçtür.
Erilleşmek zorunda bırakılmak, bir kadına yapılan en sinsi hakarettir. Size "erkek gibi kadın" denildiğinde bunu bir övgü olarak kabul ediyorsanız, köleliğinize aşık olmuşsunuz demektir. Gerçek feminizm, kadının erkekleşerek hak araması değil; dişilliğin tüm "tehlikeli" ve "karanlık" yönleriyle (Lilith gibi, Medusa gibi) sisteme hükmetmesidir.
Zırhlarınızı çıkarın demiyorum; çünkü bu dünya hala vahşi. Ama o zırhın sizin deriniz olmadığını hatırlayın. Dark Aurora, o zırhın altındaki yaralı dişilliği bulup onu bir tanrıçaya dönüştürme sanatıdır. Maskelerinizi, o sert ve mesafeli "profesyonel" yüzlerinizi akşam eve döndüğünüzde kapının eşiğinde bırakın.
Kadın, kendi yankısındaki o kadim dişilliği bulduğunda; ne bir koruyucuya, ne de bir savaşçı maskesine ihtiyaç duyar. O zaten doğuran, yok eden ve yeniden yaratan doğanın kendisidir.
Söyleyin; sahte bir şövalye olarak mı öleceksiniz, yoksa kendi karanlığının hükümdarı bir kadın olarak mı doğacaksınız? Şafak vakti, sadece kendi özüne sadık kalan kadınlar için sökecek.