Geçmişte şifa veren kadınların yakıldığını biliyor muydun?
Gerçekten soruyorum… Çünkü bu bilgi çoğu zaman bir cümleyle geçiştiriliyor ama arkasında koskoca bir korku tarihi var.
O kadınlar kimdi peki?
Bitkileri tanıyan, doğumlara giren, ateşi düşüren, dua eden, dokunarak rahatlatan kadınlardı. Bugün “enerji”, “şifa”, “sezgi” dediğimiz şeylerin çok daha sade hâlini yaşıyorlardı.
Peki neden cadı ilan edildiler?
Sence gerçekten büyü yaptıkları için miydi?
Yoksa bilgileri kontrol edilemediği için mi?
Asıl korkulan şey; kadının doğayla kurduğu bağdı.
Çünkü o bağ kitapta yazmıyordu, kurallara sığmıyordu.
Bir kadının sezgisine güvenmesi, kendi gücünü bilmesi her zaman rahatsız edici oldu.
Şimdi durup bugüne bakalım…
Sence çok mu değişti?
Bugün kimse kimseyi meydanda yakmıyor, evet.
Ama “abartıyorsun”, “inanma bunlara”, “bilimsel değil” cümleleriyle kaç kadının iç sesi susturuluyor farkında mıyız?
Enerjiyle ilgilenen bir kadına hâlâ şüpheyle bakılmıyor mu?
Sezgilerini dinleyen biri hâlâ “fazla hassas” diye küçümsenmiyor mu?
Belki de bu yüzden, bu konulara ilgi duyan birçok kadın içinde açıklayamadığı bir tanıdıklık hissi taşıyor.
Sanki bu bilgi yeni değil de… hatırlanıyor.
Geçmişte yakılan sadece bedenler miydi sence?
Yoksa kadının bilgeliği, doğayla uyumu, şifa verme cesareti miydi?
Bugün biz daha şanslıyız.
Artık ateş yok. Ama hâlâ cesaret gerekiyor.
Kendin olabilmek, sezgine güvenebilmek, “ben hissediyorum” diyebilmek için.
Belki de bugün yapmamız gereken şey çok basit:
O kadınları yüceltmek değil…
Onların korkmadan yaptığı şeyi, sevgiyle ve bilinçle devam ettirmek.
Çünkü şifa gizli bir şey değil.
Hatırlanan bir şey.