Sabah uyanıyoruz. Alarm çalıyor. Gözlerimizi açmadan önce bile zihnimiz çoktan koşmaya başlamış oluyor. Yapılacaklar listesi, yetişmesi gereken işler, verilmesi gereken cevaplar… Gün daha başlamadan bitmiş gibi. Sonra kalkıyoruz, hazırlanıyoruz ve bir döngünün içine giriyoruz. Akşam oluyor. Yorgunluk çöküyor. “Bugün ne yaptım?” diye sorduğumuzda ise çoğu zaman elimizde somut bir cevap kalmıyor. Sadece geçen saatler.
Peki bu gerçekten yaşamak mı?
Modern insanın en büyük yanılgılarından biri, hareket halinde olmayı “yaşamak” sanması. Oysa hareket etmek ile hissetmek arasında çok derin bir fark var. Bir gün boyunca onlarca insanla konuşabiliriz ama içten içe tek bir gerçek bağ kurmamış olabiliriz. Saatlerce çalışabiliriz ama yaptığımız şeyin içimizde en ufak bir anlam uyandırmadığını fark etmeyebiliriz. Sosyal medyada gülümseyen fotoğraflar paylaşabiliriz ama o anın içinde gerçekten var olmamış olabiliriz.
Çünkü artık çoğumuz “an”ı yaşamıyoruz, “an”ı geçiyoruz.
Zihnimiz sürekli ya geçmişte ya gelecekte. Dün söylenenler, yarın olacaklar… Ama şu an, tam şu an, elimizden kayıp gidiyor. Bir kahve içerken bile gerçekten kahve içmiyoruz. Ya bir mesaj yazıyoruz ya bir şey düşünüyoruz ya da zihnimiz başka bir yerde. Oysa yaşam dediğimiz şey, tam olarak o küçük anların toplamı değil mi?
Belki de sorun, hayatın kendisinde değil… Onu algılama biçimimizde.
Çünkü insan, farkında olmadan otomatik pilota geçebilen bir varlık. Aynı yollar, aynı insanlar, aynı tepkiler… Bir süre sonra her şey alışkanlığa dönüşüyor. Ve alışkanlıklar, farkındalığı sessizce öldürüyor. İşte o noktada yaşam, bir deneyim olmaktan çıkıp bir rutine dönüşüyor. Günler yaşanmıyor, tüketiliyor.
Oysa gerçekten yaşamak; büyük olaylarla, dramatik değişimlerle ilgili değil. Aksine, çoğu zaman çok küçük anlarda saklı. Bir an durup derin bir nefes almakta. Gökyüzüne bakıp gerçekten görmekte. Birinin gözlerinin içine bakıp onu gerçekten dinlemekte. İçinden gelen bir duyguyu bastırmak yerine kabul etmekte.
Yaşamak, hız kesebilmeyi gerektirir. Hissetmeye cesaret edebilmeyi.
Ama burada zor bir gerçek var: Hissetmek her zaman kolay değildir. Çünkü hissetmek, sadece güzel duygularla değil, acıyla, eksiklikle, boşlukla da yüzleşmeyi gerektirir. Belki de bu yüzden çoğumuz kaçıyoruz. Kendimizi meşgul ederek, sürekli bir şeylerle doldurarak… Çünkü durduğumuzda, içimizdeki sesi duymaktan korkuyoruz.
Ve işte tam bu yüzden günleri tamamlamak daha kolay geliyor.
Bir günü “bitirmek”, onu gerçekten yaşamaktan daha az cesaret ister. Çünkü yaşamak; fark etmeyi, sorgulamayı, bazen değiştirmeyi gerektirir. Oysa tamamlamak sadece geçmeyi…
Belki de kendimize sormamız gereken en dürüst soru şu: Bugün gerçekten yaşadım mı, yoksa sadece günü mü atlattım?
Bu sorunun cevabı her zaman rahatlatıcı olmayabilir. Ama gerçeğe en yakın olan da budur. Çünkü insan, ancak fark ettiğinde değişebilir. Ve ancak değiştiğinde gerçekten yaşamaya başlayabilir.
Hayat, takvimde ilerleyen günlerden ibaret değil. O günlerin içinde ne kadar “var” olduğumuzla ilgili. Aynı hayatı yaşayan iki insanın bambaşka hissetmesinin sebebi de bu zaten. Biri sadece günleri sayar, diğeri anları hisseder.
Ve belki de bütün fark tam olarak burada başlar.
Yaşamak, başımıza gelenlerle değil… Onları ne kadar hissettiğimizle ilgilidir.