İnsan bazen durup düşünmeden edemiyor: Ya hiçbir şey tesadüf değilse? Ya yaşadığımız her an, karşılaştığımız her insan, içimize doğan her his aslında görünmeyen bir düzenin parçalarıysa?
Bir şarkı tam ihtiyacımız olan anda çalar. Uzun zamandır aklımızda olan biri birden karşımıza çıkar. İçimizden bir yere gitmek geçer ve gittiğimizde hayatımızı değiştirecek bir karşılaşma yaşarız. Bunlar sadece rastlantı mı, yoksa hayatın bize fısıldadığı küçük işaretler mi?
Belki de hayat, düz bir çizgi değil… daha çok sembollerle, tekrarlarla ve anlamlarla örülmüş bir yol.
İşaret dediğimiz şey aslında çoğu zaman dışarıda değil, içimizde başlar. Bir his, bir çekim, açıklayamadığımız bir yakınlık ya da uzaklık… Zihin mantık arar ama kalp bazen nedeni bilmeden bilir. İşte tam da bu noktada insan ikiye bölünür: İnanan ve sorgulayan taraf.
Modern dünya bize her şeyin açıklanabilir olması gerektiğini öğretir. Ölçülebilir, kanıtlanabilir, net… Ama insan sadece akıldan ibaret değildir. Hisleri, sezgileri ve anlam arayışı da vardır. Ve bazı şeyler, gerçekten açıklanamaz… sadece hissedilir.
Bir kapının kapanması, başka bir kapının açılması için midir gerçekten? Ya da sürekli aynı döngülerin içinde kalmak, görmemiz gereken bir şey olduğu için mi tekrar eder? Belki de hayat, bize doğrudan cevap vermek yerine ipuçları bırakıyordur. Ama biz çoğu zaman o kadar hızlıyız ki, bu ipuçlarını fark edemiyoruz.
İşaretlere inanmak, aslında biraz da hayata güvenmektir. Her şeyin bir anlamı olduğuna, yaşananların boşuna olmadığına inanmak… Bu, insanı rahatlatan bir bakış açısıdır. Ama aynı zamanda tehlikeli bir yanı da vardır: Her şeyi işaret sanmak.
Çünkü bazen insan görmek istediğini görür. Anlam yüklemek ister. Belirsizlikle baş edemediğinde, her olayı bir mesaja dönüştürür. Oysa her şey bir işaret olmayabilir. Bazı şeyler sadece olur. Hayatın doğasında da bu vardır.
Peki o zaman denge nerede?
Belki de mesele, körü körüne inanmak ya da tamamen reddetmek değil… fark ederek ilerlemektir. İçimize doğan bir hissi yok saymamak ama aynı zamanda onu sorgulayabilmek… Bir olayı anlamlandırırken kendimizi kaybetmemek…
Gerçek işaretler genellikle bağırmaz. Sessizdir. Israr etmez ama tekrar eder. Zorlamaz, sadece yön gösterir. Ve en önemlisi… korku yaratmaz. Çünkü korku genellikle zihnin ürünüdür, işaretler ise daha çok içsel bir sakinlik taşır.
Hayat bir işaretler bütünü mü, yoksa biz mi anlam arayan varlıklarız?
Belki de cevap, ikisinin tam ortasında saklıdır.
Hayat bize sürekli bir şeyler sunar: deneyimler, karşılaşmalar, seçimler… Biz ise onlara anlam veririz. Ama bazen öyle anlar olur ki, verilen anlam bile bize ait gibi hissettirmez. Sanki bir şey bizi oraya götürmüş, o anı yaşatmış gibidir.
İşte o anlar… insanın içinde bir soru bırakır:
“Acaba gerçekten yalnız mı ilerliyorum, yoksa görünmeyen bir akışın içindeyim?”
Belki de hayat, açık açık konuşmaz. Ama dikkatle bakana, yavaşlayana ve hissetmeye izin verene… küçük işaretler bırakır.
Ve belki de en büyük işaret şudur:
İçinde sebepsiz bir huzur oluşuyorsa, doğru yoldasındır.