Bazı insanlar vardır… Girdiği ortamı yumuşatır, konuştuğu insanı rahatlatır, dokunduğu her kalbe iyi gelmek ister. Belki sen de onlardan birisin. İnsanların yükünü hafifletmek, acısını almak, karanlığını aydınlatmak… Sanki görünmeyen bir görev gibi omuzlarına bırakılmıştır.
Ama kim söyledi sana bunu?
Gerçekten herkese iyi gelmek zorunda mısın?
Çoğu zaman bu his, saf bir iyilikten değil; derinlerde öğrenilmiş bir programdan gelir. Küçük yaşta “iyi olursan sevilirsin” diye kodlanan bir bilinçaltı… Kabul görmek için kendinden vermeyi alışkanlık haline getiren bir zihin… Ve zamanla şunu fark etmeden yaşamaya başlarsın: Sen iyi geldikçe insanlar kalır, sen kendin oldukça bazıları gider.
İşte kırılma noktası tam burada başlar.
Çünkü herkese iyi gelmeye çalıştığın yerde, aslında kendine uzaklaşırsın. Kendi enerjini, kendi sınırlarını, kendi ihtiyacını ikinci plana atarsın. Bir süre sonra içten içe yorulursun ama bunu bile dile getiremezsin. Çünkü sen “iyi gelen” tarafsındır. Güçlü olan, anlayan, taşıyan…
Peki ya seni kim taşıyor?
Enerji dediğimiz şey sadece vermek değildir. Dengedir. Akıştır. Bir yerde sürekli veriyorsan ve karşılığında beslenmiyorsan, orada bir dengesizlik vardır. Ve bu dengesizlik en çok da senin ruhunu yorar. Çünkü ruhun bilir; bu onun doğasına aykırıdır.
Herkese iyi gelmeye çalışmak bazen görünmeyen bir kaçıştır da aslında. Kendi yaralarını görmemek için başkalarının yaralarına koşmak… Kendi boşluklarını doldurmak yerine başkalarının hayatında anlam bulmaya çalışmak… Ama ne kadar kaçarsan kaç, eninde sonunda kendine dönmek zorunda kalırsın.
Şunu kabul etmek özgürleştirir:
Sen herkes için şifa olmak zorunda değilsin.
Bazı insanlar senin enerjinle değil, senin sınırınla büyür. Bazıları sen iyi geldikçe değil, sen uzaklaştıkça kendini bulur. Ve bazıları… senin hayatında sadece bir ders olarak kalmalıdır.
Bu bir bencillik değil. Bu bir denge.
Gerçek şifa, kendini feda etmekten değil; kendini koruyabilmekten geçer. Çünkü sen kendine iyi gelebildiğin kadar başkasına da gerçek anlamda iyi gelebilirsin. Aksi halde verdiğin şey şifa değil, tükenmişlik olur.
Unutma…
Herkese ışık olmak zorunda değilsin.
Bazen kendi ışığını korumak, en büyük iyiliktir.
Ve belki de asıl soru şudur:
Sen kendine iyi geliyor musun?