İnsan büyür… bedeni uzar, sesi değişir, sorumlulukları artar. Ama içinde bir yerlerde, zamanın dokunamadığı bir alan vardır. Orada hâlâ küçük bir çocuk yaşar. Kimi zaman sessiz, kimi zaman kırgın, kimi zaman da sadece görülmek isteyen bir hâlde… İşte o çocuk, sandığımızdan çok daha fazla söz sahibidir hayatımızda.
Bugün verdiğimiz kararların çoğu, aslında bugünün insanı tarafından değil; geçmişte bir yerde yarım kalmış duyguların, karşılanmamış ihtiyaçların ve bastırılmış hislerin izleriyle şekillenir. Bir seçim yaparken mantıklı nedenler buluruz kendimize, ama o kararın kökleri çoğu zaman çok daha derinlerdedir.
Çocukken anlaşılmadıysan, bugün kendini sürekli açıklama ihtiyacı hissedersin.
Sevilmek için çabaladıysan, bugün hâlâ hak etmek zorundaymış gibi yaşarsın.
Görülmediysen, bugün fark edilmek için ya çok bağırır ya da tamamen sessizleşirsin.
İçsel çocuk dediğimiz şey, sadece geçmişin bir hatırası değildir. O, hâlâ canlıdır. Hâlâ hisseder. Hâlâ bekler.
Ve en önemlisi… hâlâ karar verir.
Birine bağlanırken aslında kimi arıyoruz?
Bir ilişkiye tutunurken gerçekten kimi kaybetmekten korkuyoruz?
Bir fırsatı reddederken gerçekten neyi korumaya çalışıyoruz?
Bunların cevabı çoğu zaman bugünde değil, geçmişte saklıdır.
İçsel çocuk, güvende hissetmek ister.
Tanıdık olanı seçer.
Acı bile olsa bildiği yolu tercih eder.
Bu yüzden bazı insanlar sürekli aynı tür ilişkileri yaşar. Aynı hayal kırıklıklarını tekrar eder. Çünkü o çocuk, bilinmeyene gitmektense, bildiği yarayı seçer. Çünkü en azından o acıyı tanır.
Ama burada önemli bir kırılma noktası vardır:
Fark etmek.
İnsan, kendi içindeki çocuğu fark ettiği anda bir şey değişir. Artık sadece tepki veren biri olmaktan çıkar, anlamaya başlayan birine dönüşür. “Neden böyle hissediyorum?” sorusu, hayatın yönünü değiştirebilecek kadar güçlüdür.
Belki de bugün verdiğin bazı kararlar sana ait değil.
Belki de o kararları, bir zamanlar korkmuş, yalnız kalmış, sevilmek için çabalamış bir çocuk veriyor.
Ve bu bir zayıflık değil. Bu, insan olmanın en derin gerçeklerinden biri.
Asıl mesele, o çocuğu susturmak değil…
Onu duymaktır.
Çünkü duyulmayan her duygu, başka bir yerden kendini göstermeye devam eder. Bazen öfke olarak, bazen kaygı olarak, bazen de açıklayamadığımız bir huzursuzluk olarak.
İçsel çocukla bağ kurmak, geçmişi değiştirmez. Ama bugünü dönüştürür.
Artık seçimlerini korkudan değil, farkındalıktan yapmaya başlarsın.
Artık sevgiye aç bir yerden değil, kendini bilen bir yerden yaklaşmaya başlarsın hayata.
Belki de en büyük olgunluk, güçlü görünmek değil…
İçindeki kırılgan parçayı sahiplenebilmektir.
Çünkü insan, kendini gerçekten gördüğünde değişir.
Ve o değişim, dışarıdan değil, içeriden başlar.
İçindeki çocuğu görmezden gelmek, onu yok etmez.
Sadece seni ondan uzaklaştırır.
Ama ona dönüp baktığında…
İşte o zaman hem geçmişinle hem de bugününle gerçek bir bağ kurarsın.
Ve belki de ilk kez, gerçekten sen olarak karar vermeye başlarsın.