İnsan hayatı boyunca sayısız seçim yapar. Bazıları küçük, neredeyse fark edilmeden geçip giden türden… Bazılarıysa bir ömrün yönünü değiştirecek kadar derin. İşte tam da o anlarda içimizde iki ayrı ses yükselir: biri kalpten, biri bilinçten.
Kalp hızlıdır. Düşünmez, tartmaz, ölçmez. Sadece hisseder. Birini ilk gördüğünde “tanıyorum ben bunu” der mesela. Mantık hiçbir dayanak bulamaz ama kalp çoktan kararını vermiştir. Çünkü kalp, zamanla sınırlı değildir. O, geçmişin izlerini de taşır, henüz yaşanmamış ihtimalleri de hisseder. Bu yüzden bazen açıklayamadığımız yakınlıklar, sebepsiz bağlar kurarız. Kalp seçmiştir.
Bilinç ise yavaştır. Analiz eder, hesaplar, riskleri tartar. “Ya üzülürsen?”, “Ya yanlışsa?” diye sorar durur. Onun derdi korumaktır. Geçmişte yaşanan kırılmaları, hayal kırıklıklarını, travmaları hafızasında tutar ve seni aynı acıya düşürmemek için duvarlar örer. Bu yüzden bilinç çoğu zaman güvenli olanı seçmek ister, doğru olanı değil.
Ama hayat ilginç bir denge üzerine kuruludur. Sadece kalple yapılan seçimler insanı yakabilir. Çünkü kalp, gerçek ile hayali ayırt etmekte zorlanır. İnanmak ister. Görmek istediğini görür. Ve bazen bir insanı değil, o insanda hissettiği duyguyu sever.
Sadece bilinçle yapılan seçimler ise insanı eksiltir. Çünkü fazla düşünmek, hissin önüne geçtiğinde hayat mekanikleşir. Güvenli ama renksiz bir yaşama dönüşür. Kalp sustukça insan içten içe kurur. Dışarıdan “doğru” görünen bir hayatın içinde, anlamını kaybetmiş bir ruh kalır.
Asıl mesele şudur: Seçimi kim yapmalı değil… Seçimi kim yönlendirmeli?
Belki de kalp bir pusuladır, bilinç ise harita. Pusula yönü gösterir ama harita yolu çizer. Sadece pusulayla yola çıkarsan kaybolabilirsin. Sadece haritaya bakarsan da hiç yola çıkamazsın.
İnsan en doğru kararı, kalbin hissettiğini bilincin süzgecinden geçirebildiğinde verir. Kalp “git” dediğinde, bilinç “nasıl gideceğini” öğretmeli. Bilinç “dur” dediğinde, kalp gerçekten korkudan mı yoksa sezgiden mi durduğunu ayırt edebilmeli.
Çünkü bazen kalp dediğimiz şey, aslında yaralı bir bilinçaltıdır. Ve bazen bilinç dediğimiz şey, korkuların kılık değiştirmiş halidir.
İşte bu yüzden insanın en büyük yolculuğu dışarıya değil, içine doğrudur. Hangi sesin gerçekten kendine ait olduğunu ayırt edebilmek… Kalbin saf sesiyle, korkuların fısıltısını birbirinden ayırabilmek…
Belki de en doğru soru şu: “Kalbim mi istiyor, yoksa içimdeki eksik parça mı tamamlanmak istiyor?”
Ve belki de gerçek seçim, birini seçmek değil… İkisini aynı hizaya getirebilmektir.
Kalp ve bilinç aynı şeyi söylediğinde, işte o zaman insan hiç pişman olmaz.