​Edebiyatın tozlu sayfalarından fırlayıp günümüzün yüksek çözünürlüklü ekranlarına sızan bir hayalet dolaşıyor aramızda: Oblomovluk. Çoğumuz bu tabiri bir parça miskinlik, biraz da "pazartesi sendromu" sanıyoruz oysa Oblomovlaşmak; öğrenilmiş çaresizliğin, ruhun derinliklerinde kendi kendini gerçekleştiren bir kehanete dönüşme sancısıdır. Şark’ın o kadim ve uyuşuk sükunetiyle, Batı’nın modern ve steril felcinin birleştiği o tekinsiz kavşakta, bir virüs gibi zihnimize nüfuz eder.
​Oblomov, aslında dünyevi her şeye sahip ama hiçbir şeye dokunmayan o trajik figürdür. Onun eylemsizliği, sanılanın aksine bir boşluk değil; zihninde hiç dinmeyen, gürültülü ve bitap düşüren bir eylem halidir. Dışarıdan bakıldığında günden güne belirginleşen o fiziksel taşlaşma, aslında bilinçli bir geri çekilme, dünyanın gürültüsüne karşı çekilmiş bir "ruh sığınağıdır." İçinde bir yerlerde harekete geçme arzusu bir şimşek gibi çaksa da, geleceğin getireceği yorgunluğu daha gelmeden omuzlarında hissetmenin verdiği o felç edici feragat, her şeyi durdurur. Sayfalar arasında ona bakarken, içimizdeki o bitmek bilmeyen telaşla haykırırız: "Hadi, kalk artık! Hayat avuçlarının arasından akıp gidiyor!"
​Peki ya biz? Bugünün insanı, o sarı hırkalı adamdan ne kadar farklı?
​Tıpkı bir ekranın hipnotik ışığında, birikmiş işlerin ve ertelenmiş hayallerin gölgesinde saatlerce kıpırdamadan oturan o modern bireyi düşünün. Dakikalar saatleri, saatler ise bir ömrün potansiyelini bir kara delik gibi yutarken; o koltuktan kalkacak tek irade yine kendisidir ancak Oblomov’un ekranı, kendi zihnidir. O, zihninde kendine bir "ikinci benlik" yaratmıştır; yalnız olduğunu sanırken aslında kendi eylemsiz gölgesinin esiridir. Günler ayları, aylar mevsimleri devirirken; o meşhur hırkasını çıkarıp, paltosunu giyip sokağın o kirli ama nefes alan gerçekliğine karışmaz.
​Yaşadığımız bu dijital çağda, yeni nesil Oblomovlar tam da aramızda... Ekranların uyuşturucu etkisinde, yatağının kenarında dünyayı sadece bir "izleyici" olarak seyreden, hayata karşı ruhu felç olmuş, dokunmayı unutmuş bireyler... Belki de bizi bu hiçlik noktasına getiren şey sadece irade zayıflığı değil; "hiçbir şeyin değişmeyeceği" yönündeki o karanlık ve köklü inancın zihinlerimizi Oblomovlaştırmasıdır.
​ Hayat, hırkasının sahte sıcaklığına aldanıp eşikte bekleyenleri değil; soğuk rüzgarın sertliğini göze alıp o kapıdan dışarı, gerçeğe adım atanları ödüllendirir.